de supermarkt

Er stond één pak yoghurt op de lopende band. De rest van de boodschappen werd gevormd door suikervariaties zoals schuim in vormen en kleuren, mierzoete snoepjes en talloze flessen limonade. In totaal ging het om 14 artikelen, inclusief de yoghurt en een bakje met twee stukken appelgebak. Ik stelde me voor hoe de dikke darm van de bolle jonge dame die dit kocht er uit zou zien. Een structureel ontspoorde stofwisseling en blubberig vet rond al haar darmen. Ik schatte haar een jaar of 30 en zo’n 110 kilo. Alles was rond en bol aan haar. Ze rekende 21 euro af. Uit de reactie van de kassajuffrouw werd duidelijk dat de bolle jongedame zich ernstig chagrijnig had gedragen. Suikerverslaafden zijn inderdaad de gezelligsten niet.  Even rekenen. Ze was 40 kilo te zwaar. Dat is 360000 Kjoule en dus 180 dagen te veel eten.

In de supermarkt gebruik ik geen mand en geen kar. Dat is niet nodig want behalve duizenden variaties op vet, eiwitten en koolhydraten staat er vrijwel niets voor de dagelijkse boodschappen dat ik niet in twee handen kan meenemen. Het spel daar draait hoofdzakelijk rond de psychologie van verpakkingen, winkel- en schap-indeling, ooghoogte, verlichting en al wat aanzet tot kopen. Maar ondertussen is het één grote val met geen andere intenties dan die van de prostituée in de peeskamer. De ruimte om de klant te bewerken en dermate dol te maken dat die een optimum aan geld af staat met volstrekte verwaarlozing van het eigen belang. Voordat de klant in de peesruimte van de supermarkt komt heeft hij doorgaans al duizenden uren reclame ondergaan. Op televisie absorbeert hij zo’n 100 minuten per dag en de openbare ruimte is voor een groot deel aan reclameuitingen opgeofferd. De input in brievenbussen droogt door internet snel op behalve voor reclameboodschappen. Als ik het goed zie, houdt de wereldwijde opkomst van obesitas gelijke tred met de opmars van de de supermarkt.

Intussen gaat in papieren en digitale media gaat de veldslag verder. Van reclameboodschappen tot oneigenlijk nieuws en niet alleen ten gerieve van de supermarkt want behalve de voedselvergiftigde obees van zojuist zijn mensen ook behangen met schulden. Rente is immers aftrekbaar zo wordt ons van jongs af aan geleerd. En niet alleen de openbare ruimte, kranten en (social) media zijn geofferd aan het geraffineerd en ongevraagd bewerken van ons besef , ook de wetgeving is er van doortrokken. Tegenover dit geweld staat het hedendaagse individu onbeschut met lege handen en een leeg hoofd.

Want inzichten uit voedingsleer zijn uit het onderwijs weggevallen, hoewel juist daarmee de gezondheid veel verdergaand wordt beïnvloed dan de pharmaceutische industrie ooit kan goed maken.  Dat de inhoud van de dikke darm voor onze gezondheid net zozeer decisief is als de grond voor de plant die daarin groeit, lijkt niet begrepen, althans niet voldoende van belang. Maar een overheid die roken ontmoedigd, drinken zwaar belast, drugs verbiedt en die zwijgt over de killers in onze eetgewoonten, heeft het burgerbelang los gelaten. En ook over de omgang met geld zwijgt het onderwijs en wordt dit aan opvoeders over gelaten hoewel ook op dit vlak in levens van velen de grootste ongelukken gebeuren en mensen hun vrijheid al vroeg in het leven hebben prijs gegeven. Rond voeding en geld wordt de burger met veel geweld en genadeloos gemanipuleerd en door de overheid in de steek gelaten. Weerloos sta ik, staan wij tegenover een kolossale machinatie en ik reciteer ´de mens wordt vrij geboren en toch ligt hij overal in ketenen´. Het is er sinds Rousseau’s vaststelling alleen maar beroerder op geworden.

De overheid als duizendkoppig Paard van Troje voor al die belangengroepen. De supermarkt staat er model voor. Model voor de volstrekte misvorming van de wijze waarop wij met elkaar samenleven, inclusief de valse les, de vileine boodschap dat wij in een vrije rechtvaardige samenleving verkeren en er vooral buiten Europa veel mis is. Dat is een leugen, althans een onjuiste presentatie. De samenleving is een supermarkt, een peeskamer en de zwakken van geest, dat zijn de meesten, worden daar gekneveld. Obees en overladen met schulden en plichten. Gevangen achter een huisnummer met eigen BSN en een aparte meterkast.  Niet minder kommervol dan dieren in de bio industrie. Het vraagt grote weerbaarheid en aangeboren cynisme om niet tot die veestapel toe te treden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s