Waarheen ?

EPE. Ieders uitzicht.

Intussen probeer ik met mijn schrijverij weinig minder dan de geesteswetenschappen op een juistere leest te schoeien en dat begint telkens weer bij de momentane be-leving waarin de enkeling zich bevindt, zich waant beter gezegd want ook directe zintuigelijke waarneming weerkaatst in de inbeeldings-engine die ieder van ons is. De enkeling in zijn drivers-seat met een zeer eigen panorama. Onafgebroken werken daar de vaste krachten die dit verhaal vormen, zingevings-, overlevings-, zelfrechtvaardigingsnoodzaak in de jacht op bevestiging, respect, het gevoel er te mogen zijn. Die epe-beleving op een zeker moment op een bepaalde plaats. Voor dat dynamisch, realiter en onvermijdelijk zelfzuchtig mensmodel zou een naam mogen komen;  dit alles om een weerwoord te hebben tegenover het ondoordachte mens- en maatschappijmodel dat bijv de economie (de onbeperkte behoeftebevrediger) maar ook de politiek (de soevereine kiezer) hanteert. Mijn epe verschilt wezenlijk van het begrip individualisme doordat die laatste niet vanuit maar naar het individu, de enkeling kijkt en dat is de verkeerde richting, mist juist de hyperhumane, zelfvervulde positie die ik hier wil duiden en tot maatstaf wil maken. In iemands schoenen staan of door andermans bril kijken. De notie van wat ik hier wil duiden is overal voorhanden maar de implementatie ontbreekt met taalverdommeling en asymmetrie in machtsuitoefening tot gevolg. Het gaat hier niet om kleinigheden. De betogen van Edwin Selij komen dezer dagen dicht bij al hetgeen ik probeer te verwoorden. Waar ik over sensoriële lading praat, spreekt hij over hypnose.

Veel te veel stuit ik op het slordige en onbruikbare maar breed gedragen gepraat vanuit de sociologische kijk op de mens, de helicopter- of drone-view. Terwijl bijna ongemerkt het meest waarachtige mensmodel wordt gebruikt in de communicatietechniek. De doelstelling is dan al te vaak gericht op manipulatie, machtsvorming (Arthur Finkelstein/ George Brinbaum, LLC reputation docters, Machiavelli cs, spindoctors in politiek en bedrijfsleven), winst door monopolies, wettelijke privileges, octrooien, eigendomsbescherming, incassorechten, het executieapparaat. Kortom zijn er inzichten in de ware werking van ons mensen voorhanden maar die worden niet in aller voordeel aangewend.

Ook binnen de auto-industrie heeft men een aardig idee van het enkelingenpanorama maar die kennis blijft binnen die branche. Daar wordt letterlijk vanuit de drivers seat gedacht. Dat is ook nodig om de klanten na liefst niet langer dan een jaar of vier er toe te bewegen over te stappen in een nieuwe auto. Dat lukt telkens opnieuw dankzij aanwending van verregaand inzicht in wat ons beweegt en behaagt.

In andere geesteswetenschappelijke richtingen weet ik niet van een mensmodel al kwamen KCL (‘Elements of psychologie’) ook wel met een met affecties, strevingen e.d. opgetuigde menspop…..maar die bleven binnen de psychologie, betrokken geen bioneurologie, filosofie, momentaniteit, evolutie, ethiek, gentechniek, etc erbij.

De finale van al mijn schrijverij mag erin bestaan dat ik de beschouwingen over voordeur/ schutsluis, de driversseat als epe, het sensorium en al mijn andere stokpaardjes weet samen te brengen met het verhaal over projecteren en de beschouwing van de zelfrechtvaardigende sensoriale microcosmos die ieder is. Alles almaar comprimerend, met minder woorden, adstructie, binnendoortjes en zo. Als het model juist is, heeft het verder niemand nodig. Ook mij niet.

En dan includerend schrijven: niet verwijzend naar en leundend op allerlei denkende anderen, voorgangers of tijdgenoten; dat geeft veel te veel vertroebelende tekst hoewel de wetenschap en opleidingen tekstproductie aanjagen met de eis van citatiequotes etc. Niks daarvan zeg ik, uitweiden is voor broodschrijvers en autisten, includerend, totaal en zo helder mogelijk, zelfexplicerend schrijven zoals ik van gedichten (en kunst) eis, in almaar helderder bewoordingen en misschien liever met beeldtaal zoals cartoons, tekenfilms……….

Zierikzee, juli 2019